Twitter de Tweet

De eerste Tweets
Sinds een week of drie heb ik een Twitteraccount. Mijn eerste reactie: “Leuk, maar wat heb je er aan en wat moet je ermee?!” Vind ik het leuk om personen om me heen te laten weten wat ik aan het doen ben? Vind ik het leuk om anderen te volgen? Interesseert mijn medemens mij genoeg om me van de bank af te krijgen om vervolgens achter de pc te kruipen en daar in slechts een zin of drie te lezen wat iemand anders aan het doen is? Laat ik gewoon heel eerlijk zijn. Het antwoord is ja.

Wat is Twitter?
Laten we het een combinatie van wegloggen en MSN noemen. Of zoals menig ander het al genoemd heeft: ‘microblogging’. Via de site twitter.com, of vanaf je mobiel, beantwoord je de vraag ‘What are you doing?’ in 140 tekens. Dus: ‘What are you doing?’: ‘Schrijven op mijn weblog over Twitter.’ Druk op enter en iedereen die jou volgt weet wat je aan het doen bent.

Tikken, Klikken, Lezen. Twitter in de journalistiek
Het netwerk dat je creëert via Twitter is groot en snel. Stel, je schrijft een verhaal over berovingen en je wilt hier een aantal mensen over interviewen. What are you doing: ‘Zoeken naar mensen die overvallen zijn…’ De kans is groot dat je op deze manier iemand zal vinden voor je verhaal. Daarnaast is Twitter ook te gebruiken om snel te laten weten waar je zit. Zoals in het geval van de journalistiek student James Karl Buck. Hij werd gearresteerd in Egypte. Via zijn mobiel kon hij een bericht versturen naar zijn Twitteraccount. Zijn volgers op Twitter namen contact op met de ambassade en Buck kwam kort daarna vrij.

Naar mijn idee is het meer het koekeloeren in andermans leven, dan het nut van Twitter dat er voor zorgt dat de nieuwe service zo aanslaat. Stiekem is iedereen nieuwsgierig naar wat een vriend, collega of medestudent aan het doen is op het moment dat jij er niet bij bent.