Geen protest op het internet maar ‘gewoon’ op straat

Actie op het internet vs. Actie op straat
Internet is snel. Met een beetje handigheid krijg je een groep bij elkaar die de krachten bundelt en zich hard maakt voor een bepaalde zaak. Op het internet wordt volop gediscussieerd. Meningen en feiten vliegen heen en weer. Maar de kracht die afstraalt van een ‘echte’ actie, die zich dus niet op het internet maar gewoon op straat afspeelt, is groter. Demonstranten op straat, staan in de regen of in de wind. Soms met wat geluk in het zonnetje. Het punt is dat ze er wel echt staan. Ze staan letterlijk voor hun zaak. Dit zorgt voor meer gevoel bij het publiek, meer respect en meer begrip. Ter illustratie het verhaal van de Vredeswakegroep Regio Utrecht.

Vrede zonder wapens
Tussen het winkelende publiek op de Stadhuisbrug in Utrecht, verschijnt een man met een opgerold spandoek onder zijn arm. Hij loopt heen en weer voor de etalage van een boekenwinkel en kijkt wat naar binnen. Na tien minuten komt er een vrouw naast hem staan. Ze praten en wijzen naar de overkant, het Stadhuis. Beide lopen er heen en nemen plaats op de trap. De man geeft een kant van het spandoek aan de vrouw. Ze lopen uit elkaar totdat het helemaal is uitgerold. Tussen hen staat nu de handgeschreven tekst “vrede zonder wapens”.

De vredesactivisten
John, 81 jaar, staat elke eerste zaterdag van de maand met zijn spandoek op de Stadhuisbrug. Samen met nog vijf anderen houdt hij hier een vredeswake. Door het uitdelen van flyers, en het gesprek op straat, willen zij het thema “vrede zonder wapens” onder de aandacht brengen. Tilly, inmiddels 87 jaar, nam het initiatief. Tijdens de Golfoorlog, bestond de groep uit ongeveer twintig man . Zij protesteerde dagelijks tegen de oorlog. De demonstranten wilde duidelijk maken dat zij tegen geweld waren. Er moesten meer wegen zijn, dan enkel het pad van de oorlog. Hun motto was ‘vertrouw niet op wapens, vertrouw op elkaar’. De vredesgroepering was tegen iedere vorm van militarisme. Na de Golfoorlog zijn de actievoerders bijeen blijven komen. Omdat er nog steeds veel geweld in de wereld is, komt de vredesbeweging nog een keer per maand op de Stadhuisbrug samen. Ze willen zich niet neerleggen bij de feiten en blijven, gedurende een half uur, opkomen voor recht en vrede.

Het respect
John, de man van Tilly, heeft het inmiddels van zijn vrouw overgenomen. Met een stapel flyers, loopt hij tegen de stroom winkelgangers in. Niet iedereen pakt het blaadje aan. “Ik denk dat het gesprek op straat de beste manier is om aandacht te vragen voor de strijd tegen wapens”, vertelt John. “Niet iedereen hoeft natuurlijk het blaadje aan te pakken, als ze even naar ons spandoek kijken, zet dat al aan tot denken. Twee passanten stappen van hun fiets. Twee fietsen van hetzelfde merk. Hij het mannenmodel, zij de vrouwelijke variant. Ze hebben de flyer van John net ontvangen, en kijken met een glimlach naar de trap waar het spandoek nog steeds wordt getoond. “Mooi dat er nog dit soort mensen zijn”, zegt de man. “Ik heb er echt
respect voor. Er zullen waarschijnlijk veel mensen zijn, die voor het zelfde staan als deze groep. Maar lang niet iedereen neemt het initiatief om dit op deze manier uit te dragen. Dat zij dit wel doen, vind ik sympathiek.” De twee lezen het blaadje door en stappen vervolgens weer op de fiets.