De School voor Journalistiek in Utrecht deelt studenten perskaarten uit. Deze mag je lenen als je ergens naar toe gaat. Een medestudent vertrok vol enthousiasme naar Brussel voor een bezoek aan het parlement. Helaas was zijn SvJ-perskaart geldig tot 2006.
Het is een schande..

We moeten er natuurlijk voor zorgen dat er zo veel mogelijk mensen naar ons slotdebat komen kijken.
Het onderwerp, wat doet New Media met de journalist? Is de journalist straks nog wel nodig?
Ik dacht, wat is een mooiere plaats dan een spiegel in een groot studentenhuis van een vriend. Er wordt zeker naar gekeken! Nu nog hopen dat het iets op gaat leveren!

Kijken of het werkt!

Hoe techniek de kans op slagen groter maakt
Mei, de periode van de eindexamens. Veel leren en een hoog stress gehalte. Tijdens mijn examens, inmiddels alweer zes jaar geleden, was het ook spannend. Ga ik het allemaal wel halen? Door goed te leren wordt de kans op een diploma natuurlijk groter. Er waren ook andere mogelijkheden op een hogere kans van slagen.

<

Laten we eerlijk zijn. Iedereen heeft wel eens iets op een klein papiertje geschreven om net even dat puntje meer te halen. Binnenkant van de hand werkte ook erg goed. Al snel waren er tijdens mijn schooltijd een aantal slimmeriken in de klas, die de meest geavanceerde afkijk- en spiektechnologieën hadden ontwikkeld.

Een grijs potlood
Een toets economie of wiskunde was ideaal. Niet omdat de stof zo gemakkelijk was, maar vanwege het feit dat je een rekenmachine mocht gebruiken. Wij werkten op school met de zwarte Casios’s. Een afschuifbare klep dekte het rekenapparaat af, wanneer je hem niet gebruikte. Formules schreven we zo klein mogelijk, met potlood, op het plastic klepje. Niemand die het zag, want het was zwart op zwart. Maar hield je de rekenmachine in het licht, dan zag je de letters en cijfers glimmen. Het was een handig foefje, dat voor menig scholier uren studeren scheelde. Kreeg de leraar een vermoeden? Likte je aan je vinger en veegde je de hele boel uit.

De lang, middel, kort methode
Een andere truc was de lang, middel, kort methode. Werkte prima bij een luistertoets. Iedere vraag bestond uit drie antwoorden. Slim als de school was, had je buurman aan beide kanten een andere versie. De antwoorden bleven het zelfde, maar stonden alleen achter een andere letter. Wat was nu het antwoord op vraag een? Simpel, was het langste antwoord goed, dan legde je een hele hand op tafel, bij het middelste trok je je vingers iets in en de kortste zin gaf je aan door een vuist te maken. De hele klas haalde een voldoende.

De GRM
In het eindexamen jaar kon ons geluk helemaal niet meer op. We kregen voor wiskunde en economie een nieuwe rekenmachine, een grafische rekenmachine, oftewel de GRM. Ik begreep niets van het ding, maar wist wel dat er veel opties mogelijk waren. Je vulde formules in, veranderde wat instellingen en er verscheen een grafiek in je beeldscherm. Mij is dit helaas nooit gelukt. Wel had ik Tetris en Snake in het menu staan. Ideaal om de uurtjes wiskunde door te komen. De GRM werd helemaal ‘koning der onderwijsmaterialen’ toen iemand erachter kwam dat het ding een schrijffunctie had. Hele boeken werden letter voor letter ingetypt. Hij deed hoofdstuk 1, zij hoofdstuk 2 en iemand anders weer hoofdstuk 3, de dag erna koppelden we de rekenmachines aan elkaar met een kabeltje en schreven we de hoofdstukken heen en weer.

Zo rond deze tijd van het jaar zaten de rekenmachines zo vol, dat zelf de spellen werden opgeofferd om nog een lijstje formules te kunnen opslaan. De GRM, absoluut nummer 1 als het gaat om hulp bij eindexamens. Mocht iemand een nog betere methode kennen, laat het weten.

Hier komt mijn live blog over de gebeurtenissen in de Nic. Ruychaverstraat.
Te volgen via deze link.

De liveblog
Leuk, het werkt erg makkelijk en snel. Ik ben er wel achter gekomen dat een goed onderwerp het halve werk is. Een verslag van de gebeurtenissen in je straat is niet ideaal. Desalniettemin, ik weet nu hoe het werkt en kan een volgende keer direct verslag doen van een evenement of iets dergelijks.
Ik vond het een leuke ervaring en het tof dat ik toch nog vijf kijkers had.

Actie op het internet vs. Actie op straat
Internet is snel. Met een beetje handigheid krijg je een groep bij elkaar die de krachten bundelt en zich hard maakt voor een bepaalde zaak. Op het internet wordt volop gediscussieerd. Meningen en feiten vliegen heen en weer. Maar de kracht die afstraalt van een ‘echte’ actie, die zich dus niet op het internet maar gewoon op straat afspeelt, is groter. Demonstranten op straat, staan in de regen of in de wind. Soms met wat geluk in het zonnetje. Het punt is dat ze er wel echt staan. Ze staan letterlijk voor hun zaak. Dit zorgt voor meer gevoel bij het publiek, meer respect en meer begrip. Ter illustratie het verhaal van de Vredeswakegroep Regio Utrecht.

Vrede zonder wapens
Tussen het winkelende publiek op de Stadhuisbrug in Utrecht, verschijnt een man met een opgerold spandoek onder zijn arm. Hij loopt heen en weer voor de etalage van een boekenwinkel en kijkt wat naar binnen. Na tien minuten komt er een vrouw naast hem staan. Ze praten en wijzen naar de overkant, het Stadhuis. Beide lopen er heen en nemen plaats op de trap. De man geeft een kant van het spandoek aan de vrouw. Ze lopen uit elkaar totdat het helemaal is uitgerold. Tussen hen staat nu de handgeschreven tekst “vrede zonder wapens”.

De vredesactivisten
John, 81 jaar, staat elke eerste zaterdag van de maand met zijn spandoek op de Stadhuisbrug. Samen met nog vijf anderen houdt hij hier een vredeswake. Door het uitdelen van flyers, en het gesprek op straat, willen zij het thema “vrede zonder wapens” onder de aandacht brengen. Tilly, inmiddels 87 jaar, nam het initiatief. Tijdens de Golfoorlog, bestond de groep uit ongeveer twintig man . Zij protesteerde dagelijks tegen de oorlog. De demonstranten wilde duidelijk maken dat zij tegen geweld waren. Er moesten meer wegen zijn, dan enkel het pad van de oorlog. Hun motto was ‘vertrouw niet op wapens, vertrouw op elkaar’. De vredesgroepering was tegen iedere vorm van militarisme. Na de Golfoorlog zijn de actievoerders bijeen blijven komen. Omdat er nog steeds veel geweld in de wereld is, komt de vredesbeweging nog een keer per maand op de Stadhuisbrug samen. Ze willen zich niet neerleggen bij de feiten en blijven, gedurende een half uur, opkomen voor recht en vrede.

Het respect
John, de man van Tilly, heeft het inmiddels van zijn vrouw overgenomen. Met een stapel flyers, loopt hij tegen de stroom winkelgangers in. Niet iedereen pakt het blaadje aan. “Ik denk dat het gesprek op straat de beste manier is om aandacht te vragen voor de strijd tegen wapens”, vertelt John. “Niet iedereen hoeft natuurlijk het blaadje aan te pakken, als ze even naar ons spandoek kijken, zet dat al aan tot denken. Twee passanten stappen van hun fiets. Twee fietsen van hetzelfde merk. Hij het mannenmodel, zij de vrouwelijke variant. Ze hebben de flyer van John net ontvangen, en kijken met een glimlach naar de trap waar het spandoek nog steeds wordt getoond. “Mooi dat er nog dit soort mensen zijn”, zegt de man. “Ik heb er echt
respect voor. Er zullen waarschijnlijk veel mensen zijn, die voor het zelfde staan als deze groep. Maar lang niet iedereen neemt het initiatief om dit op deze manier uit te dragen. Dat zij dit wel doen, vind ik sympathiek.” De twee lezen het blaadje door en stappen vervolgens weer op de fiets.

Het is bizar. Net nu ik als (voormalig) digibeet uit m’n hol gekropen ben, nam een Twitteraccount, maakte een screencast en begon met schrijven op deze weblog, lees ik in de krant dat Nederland een stap terug doet in de tijd. We gaan weer stemmen met een rood potlood en stembiljet. Het stemmen per computer is afgeschaft omdat deze manier niet betrouwbaar bleek te zijn. De stemmen konden op afstand worden ‘afgeluisterd’.
De eerste potloodverkiezingen zijn volgend jaar wanneer er een nieuw Europees Parlement wordt gekozen. November dit jaar zijn er waterschapsverkiezingen. Deze zijn niet met pen en papier, maar per post en internet. Post. Wél lekker betrouwbaar natuurlijk. Niemand die een brief kan onderscheppen of openen. Laten we toch voor alle zekerheid de postduif ook maar weer van stal halen. Het is een betrouwbaar diertje zonder belangen en vliegt hoog boven de bomen waar niemand bij kan.

Giro 555
Rokende journalistiek studenten worden tijdens hun pauze van tien minuten tussen de colleges door aangeschoten door een medestudent. Op pad met een recoder en een weckpot waar geld in zit, maakt zij een item over de donaties voor Birma. Er komt maar weinig geld binnen op giro 555. Reden genoeg voor de radiostudent om het publiek eens te vragen of zij iets over hebben voor de slachtoffers in Birma. “Heb jij misschien iets over voor Birma”, de pot (en de microfoon) gaan naar voren.

Vrijwillige donatie?
Is dit een vrijwillige donatie? Of is de geïnterviewde eerder geneigd ‘ja’ te zeggen omdat de microfoon voelt als een pistool op het hoofd? Enerzijds is deze actie naar mijn idee zeer effectief. Het is een sluwe slimme manier om zo veel mogelijk geld bij elkaar te krijgen voor een goede zaak. Eindelijk is er iets gevonden om het publiek aan haar morele plicht te houden.

Journalistieke misser
Anderzijds is er sprake van een journalistieke misser. Het idee om een radioitem aan te kleden met een pot geld is origineel, creatief en voor het goede doel, maar collecteren is geen taak van de journalist.

De eerste Tweets
Sinds een week of drie heb ik een Twitteraccount. Mijn eerste reactie: “Leuk, maar wat heb je er aan en wat moet je ermee?!” Vind ik het leuk om personen om me heen te laten weten wat ik aan het doen ben? Vind ik het leuk om anderen te volgen? Interesseert mijn medemens mij genoeg om me van de bank af te krijgen om vervolgens achter de pc te kruipen en daar in slechts een zin of drie te lezen wat iemand anders aan het doen is? Laat ik gewoon heel eerlijk zijn. Het antwoord is ja.

Wat is Twitter?
Laten we het een combinatie van wegloggen en MSN noemen. Of zoals menig ander het al genoemd heeft: ‘microblogging’. Via de site twitter.com, of vanaf je mobiel, beantwoord je de vraag ‘What are you doing?’ in 140 tekens. Dus: ‘What are you doing?’: ‘Schrijven op mijn weblog over Twitter.’ Druk op enter en iedereen die jou volgt weet wat je aan het doen bent.

Tikken, Klikken, Lezen. Twitter in de journalistiek
Het netwerk dat je creëert via Twitter is groot en snel. Stel, je schrijft een verhaal over berovingen en je wilt hier een aantal mensen over interviewen. What are you doing: ‘Zoeken naar mensen die overvallen zijn…’ De kans is groot dat je op deze manier iemand zal vinden voor je verhaal. Daarnaast is Twitter ook te gebruiken om snel te laten weten waar je zit. Zoals in het geval van de journalistiek student James Karl Buck. Hij werd gearresteerd in Egypte. Via zijn mobiel kon hij een bericht versturen naar zijn Twitteraccount. Zijn volgers op Twitter namen contact op met de ambassade en Buck kwam kort daarna vrij.

Naar mijn idee is het meer het koekeloeren in andermans leven, dan het nut van Twitter dat er voor zorgt dat de nieuwe service zo aanslaat. Stiekem is iedereen nieuwsgierig naar wat een vriend, collega of medestudent aan het doen is op het moment dat jij er niet bij bent.

In de screencast laat ik zien hoe enkele opties op de weblog Travelpod.com werken. Ook bespreek ik wat voor- en nadelen.